نویسنده: خلیل جلیل زاده

شعرزیبای زیر از خلیل جلیل زاده است.از اولین مجموعه شعر اوشبیه تنهایی که پس از چاپ فروش نرفته وحالا شاعر مانده وشعر هایی که تنها خواننده اش خود اوست…

زائری هستم از نیای فروهران جامه ام آفتابیست
سفرهای زیادی مرا با خود آشنا کردند سفر صفرِ یک آغاز، سفر یک خواب صمیمی
سفر یک رود، سفر کرکسی به اوج قله ی شکوه
سفر مردی شبچران ،سفر زنی که سفره اش رنگین ازمردار عاطفه بود
و در تمام این سفرهازائری بودم با نیاز آتش
و جامه ام آفتابی بود

زمانی تشنه ام بود ،انگشتانم دستچاله ای شد
تا گنجشکی روی آن اشک بریزد
و من سیرابِ اشکِ پرنده شدم
شده است
زیر آلاچیق سبزی مهمان شب پره ای باشم
شده است
بارها تلخی وحشت را در آغوش خفتکی بچشم
چند بار از
بنفش زارِ نفرت گذشتم
هیبت یک دایره را دور زدم
یک بارعقربی دیدم که کلوخی را نیش می زد
و آفتاب پرستی که آفتاب کورش کرده بود
و آواز تذرویی شنیدم
که بی هنگام خواب جنگل را می ربود
و از بشارت روز در ناف شبی سیاه خبر می داد
من از نماز سرد، رمز نیایش آموختم
جنون رادر شاخسارهای یک بید پریشان جستجو کردم

و از کالار ته خانه ی یک رود
نشان از ایستادگی گرفتم
و در تمام این سفرها
زائری بودم
محتاج نور با جامه ی آفتابی
وقتی به راه افتادم
هنوز موبدی نمی دانست چند گل آتش تا اهورا باقیست
و هنوز آدم در سرابِ اورنگ مانده بود
من براه بودم
از خواب بودا گذشتم
جایی موسی عصایش را گم کرده بود
و گاوی به چریدن در مرتع پوشالی جهود مشغول بود
من از برق کند کارد فهمیدم که در دامان ابراهیم

فرزندی به مسلخ نخواهد رفت
و از مادری باکره دانستم کلید بغض غنچه ها چیست
مرزهای رسالت را در نوردیدم
و فهمیدم در عصر چوبینه ها باید به خاتم ختم شد
و فهمیدم
می شودجایی که همه دار و برگ و سنگند
پولاد بود
و پولاد ماند
و هنوز در راهم
و زائری هستم
از نیای فروهران
با نیاز آتش
و هنوز جامه ام
آفتابیست

اگر شما هم مثل من از این شعر خوشتون اومده به آدرسهای زیر بروید.

http://www.shoolan.blogfa.com/